Gece lambası yanık, cümle boğazda takılı. Adam ya da kadın en sonunda söylüyor; karşısındaki susuyor, sonra yaklaşılıyor. İtiraf masada kalmıyor, eller yüzü buluyor, kumaş iniyor. Ev aynı ev, hava başka. Utangaçlık bir tur duruyor, tempo onu geçiyor. Ağzından çıkan şey yönü değiştiriyor, yatak o itirafın üstüne kuruluyor. Sabaha kadar “söyledim işte” hali duruyor.
