Ev işi bitmiş, önlük hâlâ üstünde, koltuk tam ortada duruyor. Siyahi hizmetçi günü savuşturmuş gibi görünürken evin erkeği hesabı başka türlü kapatıyor. Pazarlık uzun değil; yorgunluk bahane, tempo koltuğun süngerine biniyor. “İyi günün hakkı” diye başlayan sahne, evin salonunda çabuk ve net ilerliyor. İzleyen de o koltuğun etrafına toplanıyor.
